گسترش بی رویه شهرها افزون بر جنبه های اقتصادی از نظر کیفیت شهرسازی نیز زندگی شهری را دستخوش مشکلات عدیدهای نموده است، به گونهای که امروزه بسیاری از شهرهای بزرگ و بعضاً کلان شهرها (حداقل در حاشیه آنها) از لحاظ سیمای شهری و جنبههای بصری با روستاهای اطراف خود تفاوتی ندارند. تنها در نقاط خاصی از مراکز شهری به ویژه در کلانشهرها، از نظر تراکم و کیفیت ساختوساز میتوان سیمای یک شهر را مشاهد نمود. حاشیههای چند کیلومتری در اطراف جادههای منتهی به شهرها که به تعمیرگاه و گاراژها و ... اختصاص یافته، با بدترین شرایط و کیفیت ساخت، سیمای ورودی شهرهای کشور را به صورت تقریباً یکسان شکل داده است. همان تصویری که در روستاهای حاشیه جاده نیز میتوان مشاهد نمود.
بعد از حدود یک دهه از ساخت برجهای اداری و مسکونی در کشور (سالهای نیمه دوم دهه 40 و نیمه نخست دهه 50) برج سازی به یک روش فراموش شده در کشور تبدیل گردیده است. تأکید بر مالکیت زمین توسط ساکنین و ساخت واحدهای مسکونی یک یا دو طبقه مشکلات متعدد شهرسازی و ساختمان سازی را در کشور ما به همراه داشته، به گونهای که امروزه میتوان با صراحت گفت که عمده مشکلات شهری کشور ناشی از گسترش بیرویه شهرها میباشد که خدماترسانی به بخشهای مختلف شهری را بسیار غیراقتصادی نموده است.
اگر چه سیاست های گسترش عمودی شهرها در دهه 70 با برنامه های شهردار وقت تهران گسترش یافت اما خیلی زود این سیاست در مواجه با وجه درآمدزایی آن، موضوعات شهرسازی و معماری را به کلی نادیده گرفت. رشد عمودی شهرها همواره در مقابل برنامه ساخت شهرک های اقماری قرار داشته و هر یک از این برنامه ها نیز طرفداران و مدافعان خاص خود را داشته که معمولاً نیز در زمانهای مختلف و با برنامه های متضاد تاثیرات مثبت این روشها در روند شهرسازی از بین رفته است.
برنامه های وزارت مسکن و شهرسازی برای ساخت 15 میلیون واحد مسکونی و فعالیتهای گسترده نهادها و سازمانهای دولتی و غیر دولتی برای اجرایی شدن این برنامه ها، ضرورت بازنگری در باورها و عادتها (برنامه های) غیر اقتصادی ساختمانسازی را اجتناب ناپذیر مینماید. چنانچه سیاستگذاران ساختوساز و برنامهریزان آن بخواهند از شیوه ها و روش های چند دهه گذشته در ساخت این تعداد واحد مسکونی بهرهگیری نمایند، نتیجهای جز تشدید مشکلات شهرنشینی و ایجاد بحرانی دیگر عاید جامعه نخواهند نمود. وانگهی موضوع ساخت 15 میلیون واحد مسکونی و ارقام اغواکنندهای از این دست، نبایستی سبب شود که تنها به مسائلی هم چون تأمین مصالح، هزینه ساخت، تکنولوژی و فناوری ساخت، سرعت ساخت و کیفیت آن بها داده شود و مسائل فرهنگی، اجتماعی، شهرسازی و معماری آن در هیاهوی مسایل کمی و سرعت فراموش شود.
چنانچه برنامه های ساخت 15 میلیون واحد مسکونی به درستی مدیریت شود و موضوعاتی مانند شرایط بحرانی، نیازهای جامعه، سرعت ساخت، تامین سرپناه برای افراد نیازمند و... سبب نگردد که مسایل فرهنگی و اجتماعی فراموش شود، میتوان امیدوار بود که در ده سال آینده الگو و روش جدیدی در شهرسازی، ساخت مسکن و فرهنگ اجتماعی در شهرها و روستاها ارائه شده و از این رهگذر پایه های یک فرهنگ جدید زندگی شهری و روستایی متناسب با نیازهای جامعه کنونی بنا گردد.
ساخت 15 میلیون واحد مسکونی افزون بر جنبه های اقتصادی و تکنولوژیکی آن نیازمند یک برنامه ریزی فرهنگی و اجتماعی گسترده است. اما اینکه برنامه ها و سیاست های اجتماعی و فرهنگی در هیاهوی فناوری و مسایل اجرایی جامعه را به کدام سوی رهنمون خواهد ساخت، موضوعی است که به حضور فعالتر و تأثیرگذارتر صاحبنظران و اندیشمندان نیازمند است.
ساخت برج های مسکونی در کنار مسائل اجتماعی ناشی از آن و همچنین کیفیت زندگی افراد ساکن در آن یکی از ضروریات زندگی شهری به ویژه در کلان شهرها میباشد.
برجسازی چه از نظر اقتصاد شهری و چه از لحاظ اجتماعی منافع بسیاری برای جامعه در پی دارد، واحدهای آپارتمانی برجهای مسکونی که معمولاً از گرانترین واحدهای مسکونی شهرها میباشند از نظر اقتصادی به تثبیت سرمایههای سرگردان کمک نموده و بورس بازی و معاملات مکرر را به سمت آپارتمانهای لوکس هدایت مینماید، به نحوی که سبب خواهد شد دیگر واحدهای مسکونی همانند شهرکهای اقماری و ... کمتر در معرض این معاملات قرار گیرند.
اما نکته مهم در این زمینه، تکنولوژی ساخت و فرآیند ساخت برجهای مسکونی است. سالیان متمادی است که برجسازی در کشور ما دچار رکود بوده و کمتر شرکت پیمانکار و سرمایه گذاری را میتوان پیدا نمود که از تکنولوژی روز دنیا در این زمینه استفاده نماید.
تأکید بر فناوری روز در برجسازی از جنبه های گوناگونی ضرورت دارد، از نظر اقتصادی با توجه به حجم بالای سرمایه اولیه و هزینه مصالح، نیروی کار و ... در برجسازی تنها با استفاده از فناوری روز میتوان زمان ساخت و برگشت سرمایه را کوتاه نمود، در غیر این صورت ساخت برجها عملی غیراقتصادی میباشد (در چنین حالتی یعنی طولانی شدن زمان ساخت، تنها با پدیدهای هم چون تورم میتوان غیر اقتصادی بودن آن را پنهان نمود).
استفاده از روش های ساخت وفناوری های نوین موضوعی که در بسیاری از ساختوسازهای رایج کشور (چه در برجهای مسکونی و یا غیر مسکونی) نادیده گرفته شده مدت زمانیست به محض تایپ شدن یک مقاله در سایت بعد از بیست و چهارساعت در هزار سایت و وبلاگ مقاله رو می بینیم و متاسفانه هیچگونه نشانی از نویسنده واقعی باقی نمی مونه بنابراین تصمیم گرفتم یک پیغام در متن مقاله ها بزارم تا این کپی کن های بی معرفت مجبور بشن حداقل یکبار مقاله رو بخونن و ویرایش کنن اصل این مقاله در سایت ان بی پارس دات کام ارائه شده است و در صورتی که انرا در سایت یا وبلاگ دیگری مشاهد می کنید بدانید این مدیر احمق و بی شعور سایت حتی به خودش زحمت نداده یک بار مقاله رو بخونه و در جا همه مقالاتو کپی کرده به قول معروف دیر اومد زود میخواد بره دوست عزیز از شما صمیمانه تقاضا دارم به سایت اصلی مراجعه کنید این قسمت رو جهت استحضار براتون نوشتم که بدونید به امید روزی که همه به تولید فکر کنن نه به کپی و بناهایی 20 طبقه و یا بیشتر با همان روشهای ساخت آپارتمانهای 3 یا 4 طبقه (با شبکهای از تیر و ستون ها و بعضاً با شبکه نامنظم) ساخته میشود. بدیهی است برای موفقیت برنامه های ساخت و تامین مسکن در کشور، استفاده از تمامی ظرفیت ها و راهکارهای موجود اجنتاب ناپذیر است و برجسازی یکی از بهترین روش ها و رویکردها در استفاده از ظرفیت های موجود برای این برنامه ها است.
مفهوم سيستم سازه هاي فولادي سبك (LSF) چيست؟